Emprender en tiempos de guerra

9/03/2009

Los sábados por la mañana me tengo que levantar temprano para esperar al butano (sí hijos míos, todavía vivimos en la edad de piedra!) y aprovecho estos momentos de soledad y medio lucidez para escribir el sentir sobre diferentes temas que pasan a mi alrededor.

Ayer me despedí de una buena amiga que se va a dar la vuelta al mundo. Si, como lo oís. Deja su trabajo, deja su pareja, deja su piso y se pone rumbo a Sudamérica, donde pasará por Brasil, Uruguay, Argentina, Bolivia, Perú, etc.

Otro amigo informático ha dejado la empresa en la que trabajaba desde hacía tres años para irse con su novia checa a vivir a Praga. No conoce el idioma, no conoce la ciudad ni sus gentes, pero aún así él decide coger el petate, dejar atrás el trabajo, el piso, la moto! y irse a vivir a la República checa.

La verdad que para mi es admirable este tipo de actitudes porque demuestran que todavía hay gente valiente, con proyectos románticos que puede llegar a dejarlo todo para cumplir un sueño. Y lo que más destaco de estas aventuras es la situación en la que nos encontramos actualmente; estamos en tiempos de guerra! Da igual lo que hagas, fundar una empresa, independizarte económicamente o dar la vuelta al mundo. Una gran masa de gente te dirá que estás loco, que después te costará encontrar trabajo, que estás echando a perder tu carrera profesional. Pero aún así emprendemos, y yo personalmente me alegro muchísimo de haberlo hecho (aunque a mi me dieran un empujoncito).

Tenemos en nuestra mano el romper con lo establecido y empezar a valorar los proyectos que nos parecen locuras. Luis me comenta a menudo que comprar un coche de 30.000€ es algo que la sociedad valora positivamente, y en cambio invertir 10.000€ en una start-up es una locura. Está en nuestra mano cambiar estas actitudes y educar a las personas que están a nuestro alrededor en la valoración del emprendedor.

Por eso pongo mi granito de arena y os pido a todos que déis vuestro ánimo y aliento a todas aquellas personas que se lanzan al vacío y que buscan conseguir sus sueños!

Foto Noria por Buffo

Foto Palmera por Basilievich

Entradas relacionadas:

Hay 9 comentario en este artículo:

  1. 9/03/2009Pau say:

    Doncs sí, s’ha d’animar a la gent a que tiri endevant amb les seves motivacions i els seus projectes, sigui la época que sigui.

    Jo també em sento identificat una mica amb vosaltres … Em vaig comprar un pis en plé boom inmobiliari i ara intento tirar endevant un projecte en época de crisi. A més em caso, per si no hi había prous despeses.

    Com li dic a la Elisabeth: “Si ens en sortim serem molt feliços”.

  2. 9/03/2009Siddharta say:

    Només et falta tenir un crio!! :D :D :D

  3. 9/03/2009yeah yeah say:

    Y ese Sid! Me ha gustado mucho tu artículo, ¿ves cómo funciona lo de ponerlo en facebook? ;D Tiene gracia que hayas escrito algo así, no sé si Meriem habrá tenido algo que ver o no, pero hace poco hablábamos de todo esto… y nos planteábamos según qué cosas…

    A los que optáis por hacer lo que sentís no os desearé ánimos ni nimiedades parecidas, porque todo esto ya lo tenéis, seguro! y sino, el ánimo os lo dará cada paso que avancéis… si eso suerte, mucha suerte pues como gallega soy supersticiosa.

    Por lo demás, os envidio y no hacerlo sería hipocresía o tal vez un signo de residir en la caverna de la que hablaba Platón.

    Mis más sinceras felicitaciones para lo que hacen lo que quieren hacer y mi pésame para los que no sienten el impulso de hacerlo.

    Hasta la próxima visita!

  4. 9/03/2009Siddharta say:

    Sí que funciona sí! A ver si subo un poco la media de visitas que últimamente iba cuesta abajo.

    El próximo artículo que tengo preparado es si contar la experiencia en un blog o no. Creo que puede dar mucho juego.

    Ánimos barceloning!

  5. 9/03/2009Valerie say:

    Me voy mañana y tu post me hace mucha ilusión. Es lo que me llevo de viaje.
    ¡Viva la crisis!

  6. 9/03/2009Siddharta say:

    VIVA!

  7. 9/03/2009mimo say:

    ánimo val…estamos contigo y te echaremos de menos :)
    y olé este artículo…

  8. 9/03/2009Miguel say:

    Me ha gustado mucho este post Siddi. La verdad es que me he sentido un poco identificado, ya sea por el proyecto que estoy haciendo con Pau, como el irme 6 meses a Inglaterra sin tener nada seguro allí (bueno algo si, sabía que iba con dos amigos erasmus del pueblo, xDD).

    Nada Siddi, ya nos veremos y felicitaciones por el post, es bueno.

  9. 9/03/2009Siddharta say:

    A ver si nos ponemos las pilas y hacemos un proyecto juntos que ya hay ganas!! Nuestro propio “igüiquén” :D

Escribe un comentario: